Dark Angel

1. Το Δίκτυο από μόνο του είναι άναρχο, άδικο και αληθές. Τα τρία στερητικά άλφα δημιουργούν και αντικατοπτρίζουν το προφανές της λήθης. Η θεοποίηση του, η αναγωγή του σε ψηφιακές δέκα εντολές είναι το ζητούμενο.
2. Ένα Δίκτυο για να δικαιολογήσει το όνομά του και μόνο χρειάζεται ενέργεια. Η ενέργεια αυτή είμαστε εμείς.
3. Κάθε λεπτό που περνάει δεκάδες ψηφιακά σούπερ νόβα δημιουργούνται με άπειρη, μικρή, ή καθόλου διάρκεια ζωής. Αυτή είναι η πληροφορία.
4. Το Δίκτυο λειτουργεί αυτόνομα, παραφράζει, διαστρεβλώνει, αληθεύει, ψεύδεται, επιτίθεται, αμύνεται, σαρκάζει, διακωμωδεί, ορύεται, δικαιώνει, δικάζει, δικάζεται, παρανομεί, νομεί, θρέφει, θρέφεται, γιγαντώνεται, νανίζεται. Αυτό είναι το Δίκτυο.
5. Η κοινωνία μεταφέρθηκε στο δίκτυο και μαζί της μετέφερε όλες τις στενωπούς της, τα αδιέξοδά της και την πολιτική της βούληση έχοντας λαθεμένα την εντύπωση ότι η επίφαση της ελευθερίας είναι η ελευθερία. Αυτή είναι η κοινωνία.

Το Δίκτυο είναι ο απόηχος μιας κοινωνίας, η ηχώ της, η τελευταία της κραυγή ακριβώς πάνω από τις ταντάλειες όχθες. Η κοινωνία που ορειβατεί, και ακροβατεί, ελπίζει και εύχεται. Με όλες τις πανώλες της θεραπευμένες και τα νερά της καθαρά και αφαλατωμένα εύχεται και απεύχεται μέσα στην ακροβασία της ο ήλιος να ανατείλει και από την άλλη πλευρά.

Στο Δίκτυο έχουν θέση όλα τα κοινωνικά στρώματα. Εδώ δεν υπάρχουν διαπιστευτήρια, διαβατήρια και φρονήματα. Η τουλάχιστον δεν υπήρχαν κάποτε. Τώρα πιά με μερικές γρήγορες, κοφτές ματιές μπορείς να παρατηρήσεις εύκολα τις αλλαγές στον πλανήτη, το μικροαστικό ιντεράξιον, τις παραλλαγές του κηφηνισμού, τη θεοποίηση του bandwidth και του soul downloading ενώ ταυτόχρονα ο δαίμονας του λεγόμενου real life υποφέρει από ανίατους ρευματισμούς.

Θα μπορούσε κάποια στιγμή το δίκτυο -και η υποτιθέμενη κοινωνία της πληροφορίας- να λειτουργήσει ως η νέα, πολλά υποσχόμενη, νεοθρησκεία απαλλαγμένη πια από τις παιδικές τις αρρώστιες παραδίδοντας στους κοινούς άθνητους ένα περίεργο γλυπτό νεοχίπυς και μεταγουντστοκ?
Νομίζω πως ναί.

Αν και προβλέψιμο, βαρετά επαναλαμβανόμενο και κλισέ είναι η τελική κατάληξη του loopin the loop όπου η επίφαση της ελευθερίας ωθεί τον πολίτη του δικτύου, μετά από όλα τα δεινά που υπέφερε και υποφέρει ολόκληρη η ανθρωπότητα χωρίς καν να ευθύνεται εκείνος, στη δημιουργία μυριάδων δανεικών τύψεων και ενοχών, ακριβώς όπως οι θρησκείες. Οι αγωνιώδεις ρεκλάμες για τον πλανήτη, η επιστροφή στη φύση, το δέος για τους κεραυνούς και τα φυσικά φαινόμενα επανέρχεται γεμίζοντας -όχι πια φόβο- αλλά αγανάκτηση που μπορεί να μετρηθεί μόνο σε gigabytes.

Ενα ολόκληρο κομμάτι της κοινωνίας, το πιό δημιουργικό της, έχει μεταφερθεί πιά ολοκληρωτικά στο δίκτυο. Οι Τέχνες που γνώρισαν αιώνες σκοταδισμού πάντα έβρισκαν τον τρόπο ώστε να επιβιώσουν και να δημιουργήσουν κάτι από το πουθενά. Δυστυχώς μαζί τους υπήρχε πάντα μια ολόκληρη στρατιά λακέδων, κηφήνων, κολάκων και βρυκολάκων που λειτουργούσαν και λειτουργούν ως αυλικοί και πιερότοι ενίοτε.

“ Το ιντερνετ είναι η απόδειξη ότι οι καλοί έχασαν”

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από αυτή την πόλη; Μια πόλη μαραζωμένη καχεκτική πια, άτονη άοσμη και άχρωμη. Παραδομένη στους ποταμούς του λίζινγκ που ρέουν άφθονοι. Μαζική διασκέδαση, μαζική κουλτούρα, μαζικό. Η γραμμή μαζικό νίκησε τη γραμμή μαζινό. Ενα σύμφωνο είναι αρκετό για να ανατρέψει μια τραγωδία και να την ανάγει σε κομoδία του Κόμμοδου. Γελάμε με τα τραγικά και λυπόμαστε με τα κωμικά. Αλλά η τραγωδία είναι βαθειά μέσα μας. Εκεί είναι και βρίσκεται πάντα η απόλυτη τραγωδία η “εν τις μορίοις δρώντως και ου δι απαγγελίας” και η “μίμησης πράξεως σπουδαίας και τελείας”. Ο άφθονος Μύθος ο Ανκατανάλωτος, αυτός που σαπίζει στα ράφια μάς καλεί για μια φορά ακόμη. Η θηλειά μακριά και τρίχινη τυλίγεται γύρω από τα όνειρα σου, αν έχεις ακόμη.

Εχεις όνειρα; Κακώς και κάκιστα και εφιαλτικά. Θα πορευθείς σύμφωνα με την παγκόσμια συμφωνία. Θα γίνεις Ο Τρεκλίζων Ο Μυθοφάγων και Ο Απορών.
Και κάποια στιγμή θα ενσαρκώσεις τον επέτη του Ουγκώ αλλά μη γελαστείς ούτε στιγμή και αναζητήσεις στους υπονόμους την λύση του Φρερ Ζον.

Διάβασε, αναζήτησε, αμφισβήτησε, πολέμησε, ζήσε σαν άνθρωπος ψηλά. Εκτός κι αν προτιμάς το γκισέ το κιγκλιδωτό το σαρκοβόρο που θα σε ρουφήξει μια για πάντα. Ζήσε άνθρωπε! Αγάπησε μέχρι θανάτου. Θανατώσου μέχρι αγάπης. Φτάσε στα όρια, τα δικά σου , του άλλου, του δίπλα, του απέναντι. Αν τελειώσει η ζωή σου στα σκανδιναβικά γλυκά του ικεα θυμήσου το φάιτ κλαμπ και νοιώσε την υπέρτατη απάτη.

Το τρένο έφυγε, πήγε μακρυά για μια φορά ακόμη. Ο αέρας μυρίζει χόρτο και σύνεφα. Η βροχή κάποια στιγμή θα έρθει, πυκνή δροσοφόρα και εκδικητική. Τα παράθυρα θα χτυπάνε με μανία και η θέα σου, η μοναδική σου θέα, θα είναι μόνο οι αναμνήσεις.

Τότε.

Η κάμπια που πάτησες τότε, τα πεπόνια που έφαγες μέσα στο μποστάνι, τα μούρα που μάζεψες στη συνδίκα, τα ποδήλατα που έπαιρναν φωτιά κάθε μεσημέρι, η βιργινία, η μαργαρίτα, ο στέλιος, ο σπύρος.
Φίλοι, κορίτσια, αγόρια, όλα στο καζάνι των αναμνήσεων παρέα με αυτή τη γλυκερή, την αξέχαστη μυρωδιά της σέβεν απ.

Τούρτες, γλομπάκια σην ταράτσα, το πρώτο φιλί, το τελευταίο φιλί. Οι ανάσες κοντινές, περίεργες και αμήχανες.

Φίλησα τώρα;
Εκανα έρωτα τώρα;
Οι απορίες πάντα ισάξιες της θάλασσας.
Τότε ο αέρας μύριζε χόρτο κομμένο και νερό από τα μπεκ στην παραλία.
Μύριζε έρωτα και απορία.

Μύριζε τα κορίτσια που αγάπησα.

Χμ καλή ερώτηση. Οπως βλέπεις αριστερά στο τέρμιναλ real men do it with keyboard mget κτλ για ποιό? Για τον Μαγκάιβερ και τον Κογιότε ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να καταλάβω την υπέρτατη καγκουριά των windows svista. Χάρη στο vmware fusion αυτή τη στιγμή τσέκαρα επιφανειακά οτιδήποτε os στα 64 bit υπάρχει τούτη τη στιγμή και στην κορυφή όπως πάντα παραμένει σταθερά η γατοπαρέα του Steve Jobs. Γιατί; Διότι πέρα από τον πυρήνα ενος λειτουργικού και τα functions υπάρχει και κάτι που μάλλον έχουν ξεχάσει τα τυπάκια στο ms campus. Η καλαισθησία. Ενιγουέιζ φακ εμ τι με νοιάζει εμένα;

Με νοιάζει όμως η παράδοξη και αμφιλεγόμενη στάση του νεοελ απέναντι στα κοινωνικά γεγονότα. Οι πολιτικοί τον παίρνουν, μας δουλεύουν, μας επεξεργάζονται, όλοι ίδιοι είναι αλλά παρ όλα αυτά το σου κου την κάνετε όλοι για τα τρία πόδια και μετά σας φταίει το κράτος. Αν σε κλέψουν φωνάζεις του μπάτσους και μετά κάθεσαι μπροστά στην μακρυνόραση και σκούζεις ότι οι μπάτσοι δέρνουν τους κλέφτες. Αλλά ξέχασα εσύ τι σχέση έχεις;

Άλλο θέμα. Παοκ ρε μ…ά! Αυτό το είδα γραμμένο σε τοίχο με σπρέυ και καθόμουν και το κοιτούσα για ώρα. Η αμεσότητα αυτού του μυνήματος ήταν απερίγραπτη. Τρείς λέξεις χωρίς λογοτεχνικές περικοκλάδες έκαναν τη δουλειά τους πολύ καλύτερα από ένα 12ωρο μιτιν σε διαφημιστική. Να το αναλύσω; Πολύ ευχαρίστως. Γουέλ αν κάποια διαφημιστική είχε πελάτη τον παοκ το μήνυμα θα διατυπωνώταν ως εξής. Επιλογή πρώτη. TG 0-5. παοκ από γέννα. Επιλογή δεύτερη. TG 5-12. όχι βία στα γήπεδα. το ποδόσφαιρο είναι ο νικητής. Επιλογή τρίτη. TG 12-30. Αγοράστε τώρα το καινούριο κινητό του παοκ αγαπητά μου αιδοία και απολαύστε άμεσα τα προνόμια της θύρας 4 χωρίς τα πορτοκαλί φλάι και χωρίς τα αντιαισθητικά κάγκελα που σας εμποδίζουν να φτύνετε τον διαιτητή όποτε σας κάνει κέφι. Επιλογή τέταρτη. TG 30-till death. Παοκ ρε μ…ά!

Δεν ξέρω για την πραγματική ζωή* πάντως στο san andreas οι λευκές με τα ταγιέρ που περιδιαβαίνουν ανέμελες στο commerce center του Λος Σάντος έχουν τα περισσότερα λεφτά, τα καλύτερα αυτοκίνητα (banshee κτλ)και τους λιγότερους οργασμούς γιατί προφανώς δεν υπάρχει επιμύκηνση κλειτορίδας ακόμη ώστε να πιάσει τα μεγέθη και την αιμάτωση ενός πέους. Πέος ίσον Δέος. Η επισήμανσή μου ώς παρατηρητής και μέρος του πειράματος που λέγεται Κοινωνικά Δίκτυα (αν και η κοινωνικοποίηση περιέχει σαφώς υγρά) είναι ότι είτε βρίσκομαι στο Λος Σάντος είτε στο Κόσμος Σέντα οι λευκές με τα ταγιέρ έχουν ακριβώς την ίδια συμπεριφορά, τους λιγότερους οργασμούς (γιατί το σέξ χρειάζεται δύο ανθρώπους με σάρκα και οστά και όχι έναν κόλπο και έναν μαρμάρινο δονητή με άρωμα μέντας του Ντόλτσε Καμπάνα. Αυτό δεν είναι σεξ. Αυτό είναι χρέωση στην πιστωτική) και τα περισσότερα λεφτά. Βέβαια δεν έχουν banshee γιατί η κατηφόρα του πανοράματος είναι κακοτράχαλη αλλά ο κέι με ένα καγιέν λιζοπινακιδέξ εξισώνεται η διαφορά της χιλιομετρικής αποστάσεως.

Αλλο θέμα. Το επί της μοδός green. Ξαφνικά όλες οι εταιρείες σκέφτονται και πράτουν με οικολογική συνείδηση. Έλα! Αυτοκίνητα που καίνε πλατανόφυλλα, κινητά που λειτουργούν με τον ήχο των ποταμιών, κομπιούτερς που ξεκινάνε με ένα απλό βουδιστικό ομ, τηλεοράσεις που ανοίγουν με τη βοή του ανέμου, στερεοφονικά που λειτουργούν με τα απομεινάρια της οδοντόπαστας, σπίτια που δεν χρειάζονται ρεύμα αλλά καθαρή θετική ενέργεια Πανοράματος και τα λοιπά. Γιέα Ράιτ!

Αυτά είχα να πώ προς το παρόν μπράδας εν σίστας και καθώς ήμουν υπό αυτοπεριορισμό αρκετό καιρό θεωρώ ότι το καλύτερο κομμάτι μουσικά, κοινωνικά και θεατρικά στη φετινή γιουριβίζιον ήταν της Βοσνίας.

* η καλύτερη εκδοχή της πραγματικότητας είναι φυσικά του Κάρλος Καστανιέντα.

Τα blogs, αν και πείραμα κοινωνικής μηχανικής στην αυγή τους, εξελίχθηκαν γρήγορα σε in the wild. Ανεξέλεγκτα, χαώδη και ανθρώπινα άρχισαν να δημιουργούν μεγάλο πονοκέφαλο στα κέντρα ελέγχου που παρατήρησαν αρκετά καθυστερημένα ότι η εποχή έχει αλλάξει. Με σπασμωδικές κινήσεις τα λαχανιασμένα πνευμόνια της παραδοσιακής δημοσιογραφίας έντυπης και ηλεκτρονικής προσπάθησαν να αλώσουν το κάστρο. Και τα κατάφεραν. Ποτέ άλλοτε τα mass media δεν ασχολήθηκαν με ένα άλλο μέσο τόσο πολύ. Το φώτισαν, το ωραιοποίησαν , το πολέμησαν και το λοιδώρησαν, τόσο όσο ακριβώς χρειαζόταν, για να δημιουργηθεί ένα τεράστιο ρήγμα από όπου θα περνούσε το ποτάμι της διαφήμισης παρασέρνοντας στο διάβα του τα πάντα. Αρκετοί αντιστάθηκαν και τραβήχτηκαν στις όχθες είτε γιατί διαισθάνθηκαν το μέγεθος της μαύρης τρύπας λόγω εμπειρίας στο δίκτυο είτε γιατί λόγω ιδιοσυγκρασίας ήθελαν να απέχουν από το λεγόμενο netmainstream.

Στην Ελλάδα ο ήλιος, η θάλασσα, το σταφύλι και το γόνιμο χώμα συνθέτουν ένα μοναδικό, σχεδόν θεατρικό, σκηνικό. Το δίκτυο δεν είναι πανάκεια όπως σε πιό βόρειες χώρες όπου είναι και το μοναδικό μέσο επικοινωνίας. Εδώ η αντιμετώπιση των social networks είναι πιό μεσογειακή, πιό σεξίστικη και πιό αλληγορική αγγίζοντας, σχεδόν χαιδεύοντας, τα ασαφή όρια του οξύμωρου. Το φέιςμπουκ γρήγορα μετατράπηκε σε δικτυακό κέντρο γνωριμιών και αυτό είναι μια ζωντανή ανατροπή του ανθρώπινου παράγοντα που αντιστέκεται απέναντι στη στείρα λογική και τη στυλιζαρισμένη lifestyle εκδοχή του δικτύου.

Μετά από αρκετά χρόνια στο δίκτυο των δικτύων, από το πρώτο handshake με bbs στην αμερική, το warcraft στο kali της compulink, τις αψιμαχίες στο acropolis net, τις απίστευτες παλιές infosystem με τα indigo και τα O2 της SG, τον spec,την amiga, τον atari, τον 8086, τη quadra και τον φραουλί imac θεωρώ το net το πιό όμορφο χάος.

Ξέρεις γιατί δεν βλέπω τσόντες? Γιατί ποτέ δεν τρώνε τις πίτσες που έχουν παραγγείλει. Βέβαια αυτός που είπε αυτή την ατάκα θα πρέπει να κάνει μια βόλτα στην Ελλάδα γιατί εδώ γυρίζεται η μεγαλύτερη τσόντα όλων των εποχών. Υπερπαραγωγή. Τράπεζες και κρατικοί μηχανισμοί έχουν εφεύρει και μεταποιήσει τις παραδοσιακές στάσεις του κάμα σούτρα ώστε να μας πηδάνε με περισσή χάρη και ευφάνταστες μεθόδους κάθε μέρα και κάθε νύχτα.

Κατηφόρισα στην παραλία γεμίζοντας άμμο τις πατούσες μου και τους γύρω βέβαια. Αχνά στον ορίζοντα σχηματίστηκε η μορφή μιας ομπρέλας σε χρώμα κρεατί. Αναρωτήθηκα ποιος άνθρωπας θα έπαιρνε κάτι τέτοιο σε τέτοιο χρώμα. Χάθηκαν ρε μαν ή γουμάν τα αμουδί τα γαλαζί ή ακόμη και στην πανοραμίτικη εκδοχή δλδ το ξυλί με το μεταλί και τι ωραία δένει με το θαλασί? Ε?

Ανιγουέιζ πλησίασα κι άλλο ενώ η άμμος είχε βάλει φωτιά στα πόδια μου. Από μακρυά βλέπω το φίλο μου τον Πάνο να κρατάει μια χούφτα άμμο και να την κοσκινίζει με περισσή χάρη και γαζελίσιες κινήσεις. Ρε μαν τι κάνεις εκεί τον ρωτάω. Παίζω με την αμμο ρε βρυκόλακα δεν το βλέπεις? Και γιατί το κάνεις αυτό ρε ημίθεε της ρακέτας και πρίγκηπα του κόπερτον? Γιατί ρε βλαξ με λένε Πάνο και κρατάω κι άμμο άρα είμαι ο Πάνος Κιάμος. Μπόινγκ μπόινγκ! Δε πάνε καλά ρε τα άτομα όταν τους βαράει ο ήλιος στην γκλάβα.

Συνεχίζω την χρυσαφί κατηφόρα που είναι διάσπαρτη με τσιγαρί αποχρώσεις και μπυρί σκουπίδια. Οκει η ομπρέλα με το κρεατί χρώμα είναι ακόμη εκεί και το παράδοξο είναι ότι όσο κι αν φυσάει το αγερί το αντικείμενο δεν κουνιέται αντιστρέφοντας έτσι τους νόμους και τις τάξεις της φυσικής. Και ξαφνικά τη βλέπω! Δεν είναι ομπρέλα, δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, δεν είναι πουλί, δεν είναι ο αμπάζτο λη αλλά είναι μια χονδρή (δεν πάτησα κανένα κουμπί για να βγεί στο λέω) που λιάζεται και μάλιστα την ώρα που πλησίασα αρκετά γύρισε πλευρό η όρκα. Χμμ. Με είχε βαρέσει για τα καλά ο ήλιος και πεινάγαγα κιόλας οπότε τη λιμπίστηκα. Τρέχω στο σούπερ και παίρνω νέα φυτίνη, φρέσκο δενδρολίβανο, μισό κιλό πατάτες, λίγα φρέσκα κερεμμυδάκια και 3 μπύρες. Με κόλπο τρελό παίρνω το αντηλιακό της και το γεμίζω με νέα φυτίνη ενώ εκείνη μιλάει στο κινητό, κόβω τα κρεμμυδάκια, καθαρίζω τις πατάτες και τις τοποθετώ γύρω της με ευλάβεια, ανοίγω μια κάιζερ και περιμένω ο ήλιος να κάνει και την υπόλοιπη δουλειά του. Που και που της ρίχνω και λίγο δενδρολίβανο ενω η ούλα πόπκεν συνεχίζει να μιλάει στο κινητό. Ροδοκονισμένη πια η δολοφόνος φάλαινα τινάζει από πάνω της τα ζαρζαβατικά και βουτάει στη θάλασσα με λύσσα ενώ γύρω της πλέουν η νέα φυτίνη, το δενδρολίβανο, τα κρεμμυδάκια και οι πατάτες.

Σκέφτομαι να την κάνω σούπα αλλά ποιος τρέχει τώρα για καρότα μες τη ζέστη.